زهراء سلام الله عليها نبود ، شايد در همان مجلس كار على ( ع ) تمام شده بود زهرا سلام الله عليها امامت را حفظ كرد ومولا على ( ع ) هم درشب فراق ، از زهرا ( س ) قدرشناسى كرد ؛ به پيغمبر ( ص ) عرض كرد : « و أخذتُ الرهينهء » يعنى زهرا گرو بود اينجا ، پس دادم ، گرو چه چيزى بود ، گروى حفظ امامت ، حضرت زهرا حفظ كرد امامت را ، شايع كردند كه على بيعت كرد در حالى كه هر چه دست على را كشيدند ، على دست جلو نياورد ، بعد آنها دست على را مى كشيدند ، از ان طرف ابوبكر از منبر امد پايين ، خودش دستش را زد به دست على ، گفتند : الله اكبر بيعت شد . « اول مظلوم » ان وقت ساليان دراز اين مساله سب و دشنام هم بود تا زمان عمر بن عبد العزيز ، ما در مهمترين زيارت راجع به حضرت امير ( ع ) مى گوييم : « السلام عليك يا امين الله فى ارضه » امين خدا « و حجته على عباده » يكى از شعراء در مقام مدح مولا مفاد برخى روايات را در اين دو سه تا شعر آورده و مولا را معرفى كرده است : « اى كه زكون و مكان تعينت سابق است » مراد از اين تعين تعين نورى است ، « اول ما خلق الله نورى » ما انسانها نفس داريم ؛ روح داريم ؛ جسم داريم ؛ نور داريم ، روح